Even voorstellen...
 |
|
Shirley van der Lof werd geboren op 7 november 1986 als kleindochter van Dries van der Lof, de eerste Nederlandse Formule 1 coureur.
Shirley blijkt ook een hang naar snelheid te hebben en op 15 jarige leeftijd begint ze met karten. In 2005 behaalt ze de tweede plaats op het Nederlands kampioenschap karten in de ICA klasse.
Dit proeft naar meer en in 2006 en 2007 maakt Shirley de overstap naar de Formule Ford Benelux. Hier behaalt zij de nodige successen en wordt voor haarzelf haar ambitie ook steeds duidelijker. Door het succes van Danica Patrick tijdens Indianapolis 500 in 2005 is al bewezen dat vrouwen de top in de autosport kunnen bereiken. Shirley wil dan ook de eerste Nederlandse vrouwelijke Formule 1 coureur worden.
|
| |
|
Op dit moment rijdt Shirley in Duitsland in de Formule 3 waar in oktober de laatste wedstrijd van het seizoen heeft gewonnen.
Naast het racen behaalde Shirley haar HAVO diploma en zit ze op dit moment in het laatste jaar van de studie Vastgoed en Makelaardij aan de Saxion Hogeschool in Enschede. |
Champagne!
Champagne is natuurlijk lekker, maar waarom zou je het drinken. Dat moet de eerste winnaar van een Formule race gedacht hebben toen hij een champagnefles in zijn handen geduwd kreeg.
Als er íets wonderlijk is in de wereld van de autocoureur is het wel het gebruik van champagne. Liters gaan er doorheen, elke wedstrijd weer. Geen goedkope rotzooi, nee, keurig verantwoorde merken die ik hier niet bij name zal noemen.
Het bijzondere aan dit gebruik is dat de champagne nauwelijks bedoeld is om te drinken. Sterker, het lijkt er eerder op dat het puur toeval is als de champagne in je mond terechtkomt, bijvoorbeeld omdat iemand naast je op het podium op je hoofd gemikt heeft. Het idee is namelijk als volgt: race winnen, champagne aanpakken, schudden, kurk eraf en zoveel mogelijk om je heen natspuiten.
Als je eenmaal op een podium terecht bent gekomen, draai je natuurlijk je hand niet om voor zo’n natspuitritueeltje. In april werd ik derde in de trophy-klasse bij de eerste Formule 3 race die ik reed. Dolbij natuurlijk. Uitgelaten pakte ik de champagne aan. De race was voorbij, de strijd geleverd, het feest kon beginnen.
Alleen - het zwaarste onderdeel van de race moest nog komen. Ik weet: het is simpel, een fles champagne ontkurken. Als iemand anders het doet tenminste. Iemand die het niet voor het eerst doet, die bovendien geen trillende handen en een lijf vol adrenaline heeft. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat de jongens waarmee ik het podium deelde hun fles al bijna open hadden. Ai! De schudfase was al ingezet. De fles en ik worstelden in een ongelijke strijd. Het publiek raakte ongeduldig.
Toen ik vijf minuten later eindelijk de dop eraf had, had ik er al vier minuten champagnedouche opzitten. Ik kon geen wraak nemen. Mijn champagne spoot niet vrolijk omhoog, maar droop zielig langs de fles, als een illustratie van mijn gevoel op dat moment. Nog steeds moet ik bijna dagelijks van andere coureurs aanhoren dat ik wel een race kan winnen, maar geen fles kan openen.
Gelukkig heb ik gepland om een steeds beter te worden en steeds meer races te winnen. Mijn wraak zal zoet zijn, en een beetje naar champagne smaken.
Terug naar overzicht