Meisje-meisje

Anders ligt het natuurlijk als de vrouw in kwestie een manwijf is.
De tussensoort van man en vrouw. Het manwijf is ‘one of the boys’. Ze maakt net zulke schunnige grappen als haar mannelijke collega’s, en draagt uit principe geen make-up of hakken. Heel misschien wel eens een vrouwenkledingstuk trouwens, maar alleen in noodgevallen, zoals bruiloften.

Hoewel een manwijf uiteindelijk bij de categorie vrouw hoort (mannen kunnen ze herkennen aan de borsten), geeft de verdere gelijkenis met de man hem een veilig gevoel. Als manwijf wordt je makkelijker serieus genomen als coureur.

Eerlijk is eerlijk: je vindt veel manwijzen in de racewereld. Ook eerlijk: ik ben er niet één van. Ik ben een meisje-meisje, en dat wil ik ook graag zo houden. Als mijn make-up bijgewerkt moet worden, dan doe ik dat, desnoods in het openbaar (het enige toilet in de pitchbox is – verrassing! - geen damestoilet). Dat levert soms hoongelach op, maar ik blijf lekker door make-uppen tot de boel weer goed zit. Verder train ik speciaal op conditie, en niet op kracht, want anders ga ik er als een bodybuilder uitzien, en dan ga je al gauw richting manwijf.

Hoewel je als manwijf dus sneller serieus genomen wordt, heeft het meisje-meisje haar eigen voordelen. Een paar weken geleden haalde ik mijn make-uptasje uit de kofferbak van de auto. Het was mijn vaders auto, en ik had hem geleend. Toen ik klaar was, legde ik het make-uptasje terug in de achterbak, net als de autosleutels en gooide de klep dicht.

Het duurde even voor ik besefte dat ik de auto nu niet meer in kon. Starten zou ook een probleem worden. Hoe moest ik het mijn vader vertellen? Ik liep naar mijn team en vroeg de mannen om hulp. De vrouwengrappen waren niet van de lucht, maar de klep was in een mum van tijd open met al die mannen die zich ermee bemoeiden.

Ik lachte onschuldig, bedankte iedereen vriendelijk, en scheurde weg.