 |
Marie-Hélène van Elten werd geboren op 28 maart 1981 in Eindhoven. Via omwegen (in de lucht aan het werk als stewardess en een studie in het Vlaamse Leuven) kwam zij in 2001 terecht in Den Haag, waar ze begon aan de Hogere Europese Beroepenopleiding. Nog niet uitgestudeerd, begint zij in 2004 aan een Master Sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Na het afstuderen begint toch echt het werkende leven. Eerst een korte periode in het Vredespaleis, daarna als Rijkstrainee bij de ministeries voor Sociale Zaken & Werkgelegenheid en Buitenlandse Zaken. In september 2009 wint ze met haar business-idee Het levensverhaal' de Marie Claire Starters Award. Sinds oktober 2009 is zij de trotse eigenaar van haar bedrijf ‘Het levensverhaal'. Volg haar ervaringen als startende ondernemer op onze website.
|
‘Ondernemersogen’
Ineens ben je anders. En als parttime ondernemer hoor ik er voor mijn gevoel nog niet eens helemaal bij. Bij de club van zelfstandig ondernemers, bedoel ik. Mijn bedrijf bestaat nu nog maar een paar maanden, en mijn leven is (behalve dat ik ook in het weekend aan het werk ben en minder tijd heb voor mijn sociale activiteiten) niet zo gek veel veranderd. En toch…
Het klinkt misschien heftig, maar je staat anders in het leven. Als ik niet aan de slag ga met het werven van opdrachten, gebeurt er niets. Logisch natuurlijk, maar dat vergt wel een ander denkpatroon. Op vrijdagmiddag om 5 uur zeggen: ‘het is mooi geweest voor deze week’, is er niet bij. En ook al plan je bewust momenten voor ontspanning in, je denkt toch vaak na over de eerstvolgende PR-actie, die brief die je nog moet sturen naar de bank en de aanpassingen die nog moeten worden doorgevoerd op de website. Ook ik heb tegenwoordig een boekje naast mijn bed liggen om mijn ideeën in op te schrijven als ik midden in de nacht wakker word. En wanneer je je eigen visitekaartjes laat ontwerpen en je onder je naam zo maar ‘directeur’ kan laten plaatsen, wordt het ineens heel erg duidelijk: je hebt een verantwoordelijkheid ten opzichte van je bedrijf en ten opzichte van jezelf. Je wilt die verantwoordelijkheid natuurlijk ook dragen, maar dat impliceert ook die denkomslag.
Sinds ik zelf zelfstandige ben, ben ik me ook veel bewuster van mijn collega-ondernemers. Laatst kocht ik brood bij een nieuwe bakker om de hoek en dacht ik: goh, waar heeft hij allemaal rekening mee te houden als ondernemer? Heeft hij net als ik een aansprakelijkheidsverzekering? Wat doet hij aan PR? Ik kan me beter in hen verplaatsen, want ik weet dat zij, naast hun core business, nog een heleboel andere dingen te regelen hebben.
Het schept toch een band, want juist omdat je zo vaak alleen bent met je gedachten, is het fijn om te weten dat je niet als enige in de ondernemersschuit zit. Zo verfrissend was dan ook mijn gesprek van laatst met een vormgever met wie ik wil gaan samenwerken. Je kan zoveel leren van elkaar. Hoewel ons werk verschilt, gelden voor ons beiden bijvoorbeeld wel dezelfde regels met betrekking tot belastingzaken. Mijn goede voornemen voor 2010 is dan ook om deel te nemen aan de lokale netwerkborrels voor zelfstandigen of lid te worden van een ondernemersnetwerk. Want waarom zou ik zelf uren besteden aan het vinden van een antwoord op een vraag, als ik met een prettiger tijdverdrijf (lees: op een borrel!) al mijn vragen beantwoord kan krijgen? Je vrienden kunnen namelijk nog wel zo geïnteresseerd zijn in je ideeën en je bedrijf, als zij zelf niet ondernemen kunnen zij onmogelijk echt begrijpen waarmee je allemaal te maken krijgt.
Terug naar overzicht